Over Mij

Hallo en welkom op het persoonlijke blog van Albertino Essers. Velen die deze site gevonden hebben zal de naam wel bekend voorkomen, maar dan zijn jullie waarschijnlijk op zoek naar de darter die een poosje geleden furore maakte door grote toppers te verslaan. Zelf houd ik ook wel van een potje darten met vrienden in de kroeg, maar dat niveau is natuurlijk niet te vergelijken (vooral niet na luttele biertjes) met het professionele darten voor enorme bedragen. ;)

Woonachtig in Den Haag, loop ik al aardig wat jaartjes rond op deze aardbol. Omdat ik in het dagelijks leven wel eens wat opzienbarende, leuke of grappige momenten meemaak, heb ik een poosje geleden besloten deze met de wereld te delen.

Meer sporten

De afgelopen maanden ben ik me beroepsmatig steeds meer in sport gaan verdiepen. Dat wil zeggen: naast artikelen schrijven over allerhande regionale gebeurtenissen (wat dus mijn werk is) schrijf ik ook meer en meer over sport in de regio. Net als bij het schrijven van ‘normale’ artikelen kom je dan veel nieuwe dingen te weten. Bijvoorbeeld dat een waterpolowedstrijd vijf periodes kent. Of dat een tafeltenniswedstrijd bestaat uit tien potjes.

Als ik langs het veld sta of op een tribune zit, voel ik een bepaalde verbondenheid. Ik besef dat ik zit te kijken naar mensen die, net als bij wielrennen, tijd steken in iets dat hoofdzakelijk ‘leuk’ is. Want dat is wat je eraan ziet: een bepaald enthousiasme, een bepaalde drijfveer die hoort bij het streven naar onderscheidende prestaties.

Aan het eind van zo’n sportwedstrijd praat ik meestal met een trainer of met wat spelers. Ik ben in zo’n gesprek altijd wel redelijk op de hoogte, het fijne weet ik er toch niet van. Maar dat geeft niet, want hetzelfde enthousiasme waarmee sportieve prestaties worden neergezet, wordt moeiteloos aangewend voor het onderwijzen van een leek.

Inmiddels kan ik – met wat bluf – aardig meepraten. Zo bel ik zowat wekelijks met de coach van een dameshandbalteam, om hem te vragen hoe zijn dames het er deze week tegen club zus en me zo uit die en die plaats hebben afgebracht. Als zijn ploeg in korte tijd op grote achterstand is gekomen, durf ik te concluderen dat de verdediging niet z’n dag had, als ze veel kansen hebben gemist, ontbrak het volgens mij aan scherpte.

Steeds vaker waren die coach en ik het eens. Toen ik hem weer eens uithoorde over een verpletterende nederlaag, ging hij zelf ongevraagd nog wat verder. Hij zei: ,,Ze misten zoveel kansen, dat was echt abnormaal.’’ Ik trachtte te vragen waar dat aan lag, maar dat hoefde niet eens. ,,Het valt die meiden allemaal zelf aan te wrijven.’’

De week daarop belde ik hem weer. Ik kreeg een antwoordapparaat. Ik probeerde het later nog eens, toen nog een keer, maar er werd niet opgenomen. Dan maar de assistent-coach. Die legde me uit wat er scheelde: de coach had ontslag genomen. Het boterde niet meer tussen hem en zijn team.

Ik dacht aan de kritische woorden die hij mij had toevertrouwd. Ik bladerde terug in het krantenarchief, en trof een artikel van een collega. Het belangrijkste punt dat de coach daarin aansneed: zijn team kon best nog wat beter presteren, maar het ontbrak hen aan trainingsuren. Want, zo bleek uit het artikel, nu trainden ze twee uur in de week, en hij aasde op ‘misschien wel vijf uur’.

Voor de zekerheid las ik het nog eens, en daarna stond ik een moment perplex. Van alle sportweetjes die ik de afgelopen tijd had opgedaan, vond ik dit wel de meest opzienbarende. De verbondenheid die ik eerder nog voelde, was ineens weg. Zit je potdomme dag in dag uit uren op een fiets in de kou en de wind, doen die handballers het met twee uurtjes in een verwarmde zaal. En dan nog zeuren ook.

Nee, die laffe handballers moesten maar eens zoveel gaan trainen als een wielrenner. Dan zouden ze pas meemaken wat sport is.

Heerhugowaard

Je hebt in Heerhugowaard een man die altijd in een kort overhemd op de fiets zit. Maakt niet uit of het tropisch warm of arctisch koud is, hij houdt zijn armen altijd onbedekt. Het schijnt mij toe dat hij katoen bijzondere thermische kwaliteiten toedicht.

 

Ik fietste – en dan heb ik het over vroeger – ook wel in katoen rond, en als ik die man in zijn hemdsmouwen voort zie trappen, krijg ik er altijd een onaangenaam gevoel bij. Wat ik bedoel is dat je met katoen altijd wel koud of nat en in het slechtste geval allebei wordt. Daarom ben ik – destijds – echte fietskleren gaan kopen. Dan word je tenminste niet ziek van je eigen afgekoelde zweet.

 

Ik ben er inmiddels wel aan gewend dat die speciale kleding onaangename gevoelens voorkomt. En al die ingewikkelde namen van die nylonvezels wekken niet meer in het bijzonder mijn interesse. Las ik vroeger nog aandachtig het miniboekje door dat aan dergelijke kledingstukken vastzit, om me te verdiepen in permeabele lagen en warmtecoëfficiënten, tegenwoordig gaat dat soort pseudo-lectuur direct bij het afval.

 

Een nieuw jasje dat ik laatst kreeg bleek van ‘Mantotex’ te zijn vervaardigd. Dat was kennelijk heel wat, want er was speciaal een labeltje voor gemaakt dat in een van de naden was gestikt. Mantotex? Ik stond er even bij stil om na te gaan wat mij dat moest zeggen, maar na drie seconden besloot ik dat het niet de moeite waard was. Al die wielerstof komt immers op hetzelfde neer: warmte binnenhouden, vocht naar buiten.

 

Het fenomeen van die man in Heerhugowaard in zijn katoenen overhemd staat niet op zichzelf. Er is ook iemand in de verdere uitgestrektheid van West-Friesland die hetzelfde gebruik heeft gecultiveerd. Een wielrenner nog wel. En zijn blootarmigheid geniet daar zelfs zulke bekendheid dat hij er de geuzennaam ‘Blootarm’ mee heeft verworven.

 

De legende van Blootarm heeft me tijden lang gefascineerd. Ik heb Blootarm meerdere malen zelf ontmoet, ik ben getuige geweest van de veelbesproken transformatie, van het oprollen van de mouwen bij temperaturen niet ver boven het vriespunt. Ik heb wanhopig geprobeerd er een verklaring voor te vinden. Waarom deed Blootarm wat Blootarm doet? Met wat voor gestaald oermens, afkomstig uit een afgelegen gebied waar men zich traditioneel bekommert om het vangen van haring, hadden we hier te maken? De antwoorden op die vragen vond ik echter niet.

 

Totdat ik mijn nieuwe jasje begon te gebruiken. Warmte binnenhouden, vocht naar buiten? Niet volgens de principes van Mantotex. Het mocht dan warm zijn voor de tijd van het jaar, na een klein halfuurtje begon ik ernstig het vermoeden te krijgen dat het merendeel van het zweet gewoon aan mijn lijf bleef plakken. Mantotex, godverdegodver! Ik stroopte kwaad mijn mouwen op en kwam er na die handeling plotseling achter dat de legendarische Blootarm hetzelfde soort jasje draagt.

BESPAREN OP DE SLOTENMAKER

Afgelopen weekend heb ik mij wellicht misdragen. Ik ben de kroeg in geweest en heb een biertje of tien achterover geslagen, waarna ik weer na huis ben gelopen. Eenmaal daar aangekomen bleek mijn sleutel uit de portemonnee te zijn. Waarschijnlijk is deze eruit gevallen bij het bestellen van een biertje. Ik bewaar deze namelijk tussen mijn kleingeld in.

Het grootste probleem was dat ik een slotenmaker moest bellen. Deze vroeg mij honderdveertig euro omdat het midden in de nacht was. HONDERDVEERTIG EURO!!! Ja eigen schuld natuurlijk, maar het blijft verdomd veel geld. Nu ben ik altijd iemand geweest die meteen op zoek gaat naar een oplossing voor dit probleem en ben dus gaan googlen op slot openmaken zonder sleutel. Dit bracht me op een site over lockpicking. Met kleine lockpick tools is het schijnbaar mogelijk een slot te openen zonder sleutel. Gelijk een setje besteld en begonnen met oefenen. Na een tijdje lukt ook mij deze technieken en tegenwoordig bewaar ik dit setje op een verstopt plekje in de tuin. Die dure slotenmaker komt hier nooit meer langs als ik in een dronken bui mijn sleutel weer eens verlies.

BESLUIT TOT EEN DRONE KOPEN

Laatst kwam Marco langs en vroeg me of ik eens zin had om met hem mee te gaan om te gaan vliegen met een drone. Ik wist helemaal niet dat deze apparaten ook geschikt waren voor consumenten, maar hij gaf aan dat hij vorige week een zogenaamde DJI Phantom had gekocht en er al een paar keer mee had rondgevlogen.

Jammer genoeg was het tot gistermiddag alleen maar druilerig weer en besloten we onze activiteit tot nader order uit te stellen. Onverwacht kwam er ineens toch een waterig zonnetje door en omdat we al een paar dagen hadden moeten uitstellen, hebben we onze kans meteen gegrepen en zijn we naar een afgelegen weiland gereden om de quadcopter eens te testen. Omdat hij nogal moeilijk blijkt te zijn legde Marco me eerst de bediening uit en deed hij een paar rondjes voor hoe het ding precies werkt. Op het begin was het even wennen, maar als je de bediening van de zender eenmaal onder controle hebt is het een fluitje van een cent. Ik moet zeggen dat ik meteen onder de indruk was en er zelf eigenlijk ook wel een wilde hebben.  ben ik vanmiddag dan ook overstag gegaan tot een drone kopen. Omdat mijn budget nogal beperkt is ben ik voor een goedkope Hubsan X4 drone gegaan, in tegenstelling tot de dure DJI Phantom van Marco, maar mocht deze hobby een blijvertje worden, dan zal ik zeker ook eens gaan kijken naar de professionelere drones. Ik houd jullie op de hoogte!

https://www.youtube.com/watch?v=ptVJGrOpyok

Zoals je kunt zien werden ook de recente protesten in Hongkong gefilmd met een drone met camera. Dat heeft prachtige beelden opgeleverd.

AUTO ONGELUK MEEGEMAAKT

Er moet me echt iets van het hart. Vandaag reed ik met mijn gloednieuwe Volvo van het werk naar een afspraak in Maastricht en op de A2 ter hoogte van Eindhoven dook er ineens een zwarte Mercedes in mijn achteruitkijkspiegel op. De bestuurder bleek al een tijdje achter me te rijden en toen hij zag dat ik hem opmerkte begon hij ook nog te bumperkleven. Hier ben ik dus helemaal niet van gediend en ik juich de hoge boetes die op dit feit staan dan ook van harte toe. Maar goed, ik deed dus net of ik de Mercedes niet opmerkte, maar op een of andere manier bleef hij proberen om de aandacht te trekken. Hij toeterde af en toe en knipperde met zijn grote lichten om maar mijn aandacht te trekken. Alweer een gek op de weg dacht ik en ik voelde de frustratie opborrelen. Wat kun je nou in godsnaam doen tegen zo’n wegpiraat?

dash1

Om een lang verhaal kort te maken. Na zo’n 10 minuten haalde hij me van rechts(!) in en maakte hij het bekende gebaar met zijn middelvinger. Ik kon hem wel wurgen, maar daar staat helaas een straf op, ook al zou hij het dubbel en dwars hebben verdiend. Omdat ik al onraad rook heb ik nog even gecontroleerd of mijn alles registreerde en gelukkig bleek dit het geval te zijn. En alsof het zo gepland was ging de Mercedes ineens voor me rijden en duwde hij plotsklaps op de rem. Zonder enige reden! Het was overduidelijk dat hij wilde doen alsof ik bumper kleefde en niet goed op aan het letten was, maar hij had er zeker niet op gerekend dat ik alles filmde met mijn dashcam. Beiden hadden we fikse blikschade en moest de politie er aan te pas komen. Nadat ik de beelden aan de diender liet zien is de bestuurder van de Mercedes opgepakt en is de dashcam in veiligheid gesteld voor nader onderzoek. Dat wacht ik dus nu rustig af, al ben ik zeer hoopvol dat alles vergoed gaat worden. Het dashcam kopen heeft me uiteindelijk dus een hoop geld en ellende bespaard!

PERSOONLIJKE BEKENTENIS

Er moet me een bekentenis van het hart. Velen van jullie weten natuurlijk dat ik al jaren een ontzettende fan ben van koffie. Mijn eerste kopje drink ik net na het opstaan en de rest van de dag is een grote aaneenschakeling van het nuttigen van nog meer koffie. Zelfs mijn baas klaagde er op het werk al over dat ik meer bij de koffieautomaat stond dan dat ik mijn taken vervulde. Hoewel ik dus heel veel liefde heb voor dit zwarte goedje komt het helaas ook met een vervelende bijwerking.

Nadat ik gisteravond na het werk thuiskam merket mijn vriendin Jessica namelijk op dat ze vond dat mijn tanden er steeds geler uit begonnen te zien. Ze wilde dit al eerder aankaarten, maar omdat ze bang was me te kwetsen heeft ze dit steeds uitgesteld. Ik was nogal geschokt inderdaad en ben meteen naar de spiegel toegelopen om te controleren of haar verhaal klopt. En inderdaad, helaas zagen mijn tanden er inderdaad erg geel uit. Zelf heb ik er niet zo heel veel last van, maar ik snap ook dat het een slechte algemene uitstraling geeft. Vandaar ook dat ik heb besloten om mijn tanden te gaan witten met Crest Whitestrips van Whitestrips center. Ik zit momenteel in de eerste dag van mijn 14-daagse kuur met deze Crest Whitestrips en weet dus nog niet of het effect gaat hebben. Wel heb ik gemerkt dat mijn glazuur wat gevoeliger is, maar dat stond ook al netjes aangegeven bij de bijwerkingen. Volgens mijn tandarts kan het niet zo heel veel kwaad. Nu alleen nog hopen dat de Crest Whitestrips ook echt werken. :) Hieronder zie je een filmpje van iemand anders die ervaring met dit product heeft:

 

HUISINRICHTING MET JESSICA

muurstickerOmdat ik en Jessica nu al zo’n 4 maanden samenwonen en ons interieur wel een opfrisser kon gebruiken, zijn we samen op zoek gegaan naar manieren om de woning op een leuke wijze te decoreren. Vorige week zijn we met zijn tweeën al naar een aantal meubelcentra geweest, maar er was niet echt iets wat ons oog trok. We hebben ook eigenlijk niet zo’n hele grote behoefte aan meubels aangezien Jessica haar oude huisraad voor een gedeelte heeft meegenomen toen ze bij me introk. Toch dachten we dat wel wellicht wel een aantal leuke nieuwe meubels konden aantreffen, maar dat bleek helaas verspilde moeite. Aangezien we nog steeds allebei vonden dat er toch echt iets aan de inrichting van het huis gedaan moest doen, hebben we besloten om ons eens te gaan verdiepen in muurdecoratie.

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover. Na een week hard werken en een leuk avondje uit met z’n tweeën in Amsterdam, hebben we op zaterdagmorgen besloten om ons eens wegwijs te maken in de wereld van de muurdecoratie. Zoals verwacht ging Jessica met een stuk meer enthousiasme van start dan ik, maar dat heeft natuurlijk ook met het vrouweninstinct te maken. Nadat we ons hadden ingelezen in de verschillende opties van verf en behang, kwamen we al snel tot de conclusie dat dit ons te veel tijd zou kosten en we wel eens een nieuwe manier wilden om onze kamer te versieren. Via een tip van de beste vriendin van Jessica kwamen we uit op muurstickers. Ons werd verteld dat deze muurdecoratie erg goedkoop te verkrijgen was bij muursticker aanbieders als Muurplakkers en in een hoop varianten beschikbaar is. Toen we via hun website hebben gekeken naar de mogelijkheden, bleek al snel dat hier niets van gelogen was. Jessica vond de muurteksten helemaal geweldig terwijl ik een aantal zeer strakke muurstickers zag die ik wel in de slaapkamer zou willen hebben hangen!

We hebben dan ook snel besloten om gelijk al meerdere muurstickers te bestellen en we wachten nu dan ook hoopvol op de levering morgen. Een aantal afbeeldingen zijn heb ik in deze post bijgevoegd zodat je een idee krijgt van wat je binnenkort aan onze muren kunt aantreffen. Als deze prachtige ontwerpen je jaloers hebben gemaakt kun zelf ook muurstickers voor op de muur aanschaffen via http://www.muurplakkers.nl/

Poppies

‘Poppies.’ Het is weer die tijd van het jaar dat ze schijnbaar spontaan opbloeien op de revers van Engelse tv-presentatoren. Kleine klaproosjes, een teken van respect voor de gevallenen van die oorlog die zij de ‘grote oorlog’ noemen en wij, wat koeler, ‘de Eerste Wereldoorlog’. Dat komt omdat zij er wel aan hebben meegedaan en wij niet.

Net als met vier en vijf mei, wat dan voor ons ‘die tijd van het jaar’ is, maar dan in verband met de Tweede Wereldoorlog, zendt de BBC programma’s uit die het collectieve geheugen opfrissen.

Het worden er elk jaar minder, maar in Engeland hebben ze er nog elf: veteranen van de grote oorlog. Logischerwijs zijn die zo extreem oud dat je elke keer dat ze in beeld komen een zeldzame onbevangenheid meent te bespeuren, het resultaat van een brein dat het fenomeen televisie als een van die passerende nieuwigheden heeft vastgelegd. Inderdaad lijken die mensen in moderne ogen ouder dan de wereld, een soort stoffige bomen die vergroeid zijn met de omgeving waarin ze leven.

Bij een van die gelegenheidsprogramma’s werd een man van 109 geïnterviewd. Hij vertelde op zijn gemak hoe een maat van hem omkwam op het slagveld, maar enkele seconden later was er kennelijk 88 jaar gepasseerd en werd hij alsnog emotioneel. Dat openbaarde zich in een paar ogenblikken stilte, wat contemplatief gemompel, en vervolgens pakte hij de draad betrekkelijk moeiteloos weer op.

Het leek alsof hij wilde zeggen: zaken passeren, ook vreselijke zaken als een oorlog waarbij heel veel mensen omkomen.

Ik heb een tijdje gestudeerd in Kortrijk, in West-Vlaanderen, niet ver van de bekende slagvelden bij Ieper, waar ik na een paar maanden een macabere ontdekking deed. Op de tweede verdieping van het schoolgebouw, waar ik normaal gesproken niets te zoeken had maar toen toevallig wel, stuitte ik op een schokkende fotocollectie. Niet dat die was weggestopt in een per ongeluk onafgesloten archiefkast, ze hingen gewoon in de gang: grote zwart-wit platen van de Eerste Wereldoorlog.

Tussen de modderige bende, compleet met bomen waar alleen een geblakerde stronk van restte, lagen halfdode paarden, het vlees bij hun poten grotendeels weggevreten. In loopgraven hingen soldaten in een rare pose over de rand. Opgedroogd bloed, een doffe, starende blik, sommige nog met gasmasker op. Er waren geen onderschriften, het was louter confronterend beeld.

Ik liep langzaam de foto’s langs, er passeerde een docent met haastige passen, in de verte ging een deur open en weer dicht. Aan het eind van de gang trof ik een foto die niet bepaald in het rijtje thuis leek te horen. Er stond een wielrenner op. Lachend, bidons voor op het stuur – dus lang geleden. Na de Eerste Wereldoorlog? Een overlevende? Ik bedacht er zelf een onderschrift bij. De wielrenner die soldaat werd en toen weer wielrenner. Of was het een foto van vóór de oorlog en ging het hier om een wielrenner die ergens in zo’n modderig doemlandschap zijn carrière voorgoed had zien stranden?

Ik keek de rij foto’s langs en bestudeerde nog eens de ogen van de wielrenner. Ik besloot voor mezelf dat ze zeiden: zaken passeren, ook de hele erge.